Przedmiot: Rachunkowość

Rachunkowość [25 stron]

Pobierz ten dokument Wróć do kategorii

tabele w pliku do pobrania.

Aktywa trwałe Wykład 13.10.04r.

Wprowadzenie
Prowadzenie działalności gospodarczej w dowolnej formie organizacyjno-prawnej wiąże się z koniecznością posiadania lub dysponowania odpowiednich środków rzeczowych i pieniężnych. Jednostka gospodarcza tworzy i powiększa majątek, który może być finansowany z własnych lub obcych kapitałów (funduszów).

Wartość majątku w rachunkowości określana jest mianem aktywów, a źródła jego finansowania pasywów. Zgodnie z zasadami rachunkowości aktywa i pasywa jednostki gospodarczej równoważą się wartościowo, czyli istnieje między nimi równowaga bilansowa.


Aktywa jednostki są kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości; powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.

Składnikiem aktywów jednostki są takie zasoby majątkowe, które muszą spełniać 4 zasadnicze warunki:
I.być kontrolowane przez jednostkę;
II.posiadać wiarygodnie określoną wartość;
III.powinny powstać w wyniku przeszłych zasobów;
IV.spowodować w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych

Aktywa netto – jest to kolejny termin, na który warto zwrócić uwagę. W myśl obowiązującej ustawy o rachunkowości przez aktywa netto rozumie się aktywa jednostki pomniejszone o zobowiązania, odpowiadające wartościowo kapitałowi (funduszowi) własnemu (art. 3 ust. 1 pkt 29). Aktywa netto mogą być zatem miarą wartości przedsiębiorstwa.

Wartość księgowa przedsiębiorstwa jest sumą wartości bieżącej (aktualnej w momencie wyceny, a nie historycznej wynikającej z dokumentów zakupu) składników majątku ujętych w księgach rachunkowych. Wartość księgowa przedsiębiorstwa może mieć postać brutto i netto. Wartość brutto jest sumą wartości bieżącej składników aktywów. Wartość netto natomiast ustalona jest poprzez zmniejszenie wartości brutto wartością kapitału obcego.

Kontrola przez jednostkę
Zgodnie z definicją aktywów określoną przez prawo bilansowe warunkiem zaliczenia danego składnika do aktywów jednostki jest sprawowanie przez jednostkę nad nim kontroli. Udowodnienie sprawowania kontroli nad danym aktywem jest warunkiem koniecznym do spełnienia, aby dany składnik majątku został ujęty w ewidencji księgowej. „Kontrola oznacza, że jednostka jest uprawniona do uzyskiwania przyszłych korzyści ekonomicznych powstających za przyczyną danego składnika majątku i jest w stanie ograniczyć innym jednostkom dostęp do korzyści wynikających z jego eksploatacji. Jednostka musi spowodować kontrolę nad zasobami majątkowymi, przynoszą one bowiem wymierne korzyści w postaci osiągniętego zysku, ale także obarczone są pewnym ryzykiem.
Do zdarzeń z grupy ryzyka zaliczyć można takie przykłady jak: utrata przydatności technicznej składnika aktywów lub pogorszenie się wysokości osiągniętego zwrotu, spowodowanego pogorszeniem warunków ekonomicznych.
Umowy leasingu finansowego również umożliwiają korzystającemu kontrolowanie użytkowanego składnika aktywów.
Kontrolowane mogą być też składniki majątku, które nie stanowią własności jednostki, natomiast są przekazane jej do odpłatnego użytkowania.

Warunkiem zaliczenia do aktywów jednostki jest aby dany składnik aktywów spowodował w przyszłości wpływ korzyści ekonomicznych do jednostki. Jeżeli takich korzyści nie będzie – wówczas środki trwałe, które nie są w stanie wygospodarować ich dla jednostki nie mogą być traktowane jako środki trwałe, czyli te mogą podlegać amortyzacji i umorzeniom. Powinny zostać objęte odpisem aktualizującym ich wartość.

Sprawozdawcze ujęcie aktywów trwałych
UOR zalicza środki trwałe do grupy „aktywa trwałe”, która w bilansie dzieli się następująco:
AKTYWA TRWAŁE
I.wartość niematerialna i prawna
II.rzeczowe aktywa trwałe
III.należności długoterminowe
IV.inwestycje długoterminowe
V.długoterminowe rozliczenia międzyokresowe

Rzeczowe aktywa trwałe obejmują:
1)środki trwałe – poz. A.II.1
2)środki trwałe w budowie – poz. A.II.2
3)zaliczki na środki trwałe w budowie – poz. A.II.3

Środki trwałe w księgach rachunkowych – UOR – prawo bilansowe
Przez pojęcie środków trwałych należy rozumieć: rzeczowe aktywa trwałe
muszą posiadać przewidywany okres ekonomicznej użyteczności dłuższy niż 1 rok,
kompletne,
zdatne do użytku,
przeznaczone na potrzeby jednostki.
Zalicza się do środków trwałych:
nieruchomości – w tym grunty, prawo wieczystego użytkowania gruntów, budowle, budynki, a także będące odrębną własnością lokale spółdzielcze własnościowe, prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego;
maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy;
ulepszenia w obcych środkach trwałych;
inwentarz żywy;

W nowej definicji środków trwałych pominięto następujące sformułowanie:
„stanowiące własność lub współwłasność”;
„przeznaczone do oddania w używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, jeżeli z innych przepisów wynika prawo do dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych”;
dopisano: ulepszeń;

Na dzień przyjęcia środka trwałego do używania należy ustalić okres amortyzacji lub stawkę amortyzacji.
W trakcie użytkowania środka trwałego należy weryfikować poprawność przyjętych stawek, powodując odpowiednią korektę w następnych latach. Nie wolno jednak zmieniać metody amortyzacji.
Środki trwałe i ich umorzenie mogą na podstawie odrębnych przepisów podlegać aktualizacji wyceny (przeszacowania).

Wykład 27.10.2004r.
Składniki majątku trwałego można sklasyfikować wg funkcji, które pełnią w procesach gospodarczych. Nr 60 poz. 703.
Przepisy polskiej UOR nie odbiegają od Międzynarodowych Standardów Rachunkowości.
Na majątek trwały przedsiębiorstwa składają się środki trwałe, które przedsiębiorstwo:
zakupiło;
wytwarzało, przebudowało i zmodernizowało;
otrzymało bezpłatnie w formie darowizny, spadku lub nieodpłatny sposób;
przyjęto w formie aportu od udziałowca akcjonariusza lub wspólnika;
przyjętych do korzystania w drodze umowy leasingu;


IV. Klasyfikacja środków trwałych
Klasyfikacja środków trwałych – wykorzystywana w dokumentacji i ewidencji księgowej oraz w przyjmowaniu stawek amortyzacyjnych i naliczaniu amortyzacji.
Od 01.01.2000r. została wprowadzona nowa klasyfikacja środków trwałych, która zastąpiła dotychczas obowiązującą klasyfikację rodzajową środków trwałych.

Nowa klasyfikacja środków trwałych jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego, tj. środki trwałe wg funkcji, jakie obiekty te spełniają w procesie wytwarzania dóbr i usług materialnych lub w toku nieprodukcyjnego (konsumpcyjnego) użytkowania.
Klasyfikacja służy do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.

W klasyfikacji środków trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług, którym może być: budynek, maszyna, pojazd mechaniczny. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzn. obiekt zbiorczy, którym może był np. zespół przewodów rurociągowych, zespół komputerowy, itp.


Omówienie klasyfikacji środków trwałych
grupa 0 – grunty – obejmuje grunty wg ich przeznaczenia użytkowego (rolne, sady, plantacje);
grupa 1 – budynki i lokale – obejmuje wszystkie budynki oraz znajdujące się w nich lokale z wyłączeniem obiektów o charakterze prowizorycznym, tymczasowym oraz obiektów przenośnych (kioski, budki). Lokal – wydzielona trwała ściana w obrębie budynku, izby lub zespołu izb przeznaczonych na pobyt stały ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu potrzeb mieszkalnych. O zaliczeniu budynku lub lokalu do właściwej podgrupy decyduje jego przeznaczenie;
grupa 2 – obiekty inżynierii lądowej i wodnej – obejmuje obiekty budowlane naziemne i podziemne o charakterze stałym, niesklasyfikowane jako budynki. Są to kompleksowe budowle na terenach przemysłowych, rurociągi, linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne. Grupa 2 nie obejmuje zbiorników naziemnych zamkniętych sklasyfikowanych w rodzaju zbiorniki, silosy – grupa 6;
grupa 3 – kotły, maszyny energetyczne – obejmuje kotły grzejne i parowe, maszyny napędowe pierwotnie niezespolone konstrukcyjnie z zasilonym obiektem;
grupa 4 – maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania – np.:
obrabiarki,
maszyny i urządzenia do obróbki plastycznej, metali i tworzyw sztucznych,
maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania używane w przemyśle rolnym i spożywczym;
maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów;
1.grupa 5 – specjalistyczne maszyny, urządzenia i aparaty:
1.maszyny, urządzenia i aparaty przemysłu chemicznego;
2.maszyny i urządzenia wiertnicze, górnicze, hutnicze, odlewne i gazownicze;
3.aparaty i urządzenia do pomiarów i zabiegów geofizycznych;
4.maszyny do obróbki surowców mineralnych i produkcji wyrobów z metali i tworzyw sztucznych;
5.maszyny poligraficzne i papiernicze;
6.maszyny włókiennicze i odzieżowe do obróbki skóry i produkcji wyrobów ze skóry;
7.maszyny rolnicze;
1.grupa 6 – urządzenia techniczne:
1.zbiorniki naziemne wewnątrz budynków i budowli;
2.urządzenia rozdzielcze i aparatura energii elektrycznej;
3.urządzenia nastawcze prądu zmiennego i stałego;
4.stacje transformacyjne;
5.urządzenia telewizyjne i radiotechniczne;
6.urządzenia telefoniczne;
7.dźwigi;
8.przenośniki;
9.pozostałe urządzenia przemysłowe;
10.urządzenia pralni;
11.wagi pojazdowe, wagowe i wbudowane;
1.grupa 7 – środki transportu:
1.kolejowy tabor szynowy naziemny i podziemny, o różnej szerok warzania dóbr i usług materialnych lub w toku nieprodukcyjnego (konsumpcyjnego) użytkowania.
Klasyfikacja służy do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań statystycznych.

W klasyfikacji środków trwałych za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług, którym może być: budynek, maszyna, pojazd mechaniczny. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt, tzn. obiekt zbiorczy, którym może był np. zespół przewodów rurociągowych, zespół komputerowy, itp.


Omówienie klasyfikacji środków trwałych
grupa 0 – grunty – obejmuje grunty wg ich przeznaczenia użytkowego (rolne, sady, plantacje);
grupa 1 – budynki i lokale – obejmuje wszystkie budynki oraz znajdujące się w nich lokale z wyłączeniem obiektów o charakterze prowizorycznym, tymczasowym oraz obiektów przenośnych (kioski, budki). Lokal – wydzielona trwała ściana w obrębie budynku, izby lub zespołu izb przeznaczonych na pobyt stały ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokojeniu potrzeb mieszkalnych. O zaliczeniu budynku lub lokalu do właściwej podgrupy decyduje jego przeznaczenie;
grupa 2 – obiekty inżynierii lądowej i wodnej – obejmuje obiekty budowlane naziemne i podziemne o charakterze stałym, niesklasyfikowane jako budynki. Są to kompleksowe budowle na terenach przemysłowych, rurociągi, linie telekomunikacyjne i elektroenergetyczne. Grupa 2 nie obejmuje zbiorników naziemnych zamkniętych sklasyfikowanych w rodzaju zbiorniki, silosy – grupa 6;
grupa 3 – kotły, maszyny energetyczne – obejmuje kotły grzejne i parowe, maszyny napędowe pierwotnie niezespolone konstrukcyjnie z zasilonym obiektem;
grupa 4 – maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania – np.:
obrabiarki,
maszyny i urządzenia do obróbki plastycznej, metali i tworzyw sztucznych,
maszyny, urządzenia i aparaty ogólnego zastosowania używane w przemyśle rolnym i spożywczym;
maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów;
1.grupa 5 – specjalistyczne maszyny, urządzenia i aparaty:
1.maszyny, urządzenia i aparaty przemysłu chemicznego;
2.maszyny i urządzenia wiertnicze, górnicze, hutnicze, odlewne i gazownicze;
3.aparaty i urządzenia do pomiarów i zabiegów geofizycznych;
4.maszyny do obróbki surowców mineralnych i produkcji wyrobów z metali i tworzyw sztucznych;
5.maszyny poligraficzne i papiernicze;
6.maszyny włókiennicze i odzieżowe do obróbki skóry i produkcji wyrobów ze skóry;
7.maszyny rolnicze;
1.grupa 6 – urządzenia techniczne:
1.zbiorniki naziemne wewnątrz budynków i budowli;
2.urządzenia rozdzielcze i aparatura energii elektrycznej;
3.urządzenia nastawcze prądu zmiennego i stałego;
4.stacje transformacyjne;
5.urządzenia telewizyjne i radiotechniczne;
6.urządzenia telefoniczne;
7.dźwigi;
8.przenośniki;
9.pozostałe urządzenia przemysłowe;
10.urządzenia pralni;
11.wagi pojazdowe, wagowe i wbudowane;
1.grupa 7 – środki transportu:
1.kolejowy tabor szynowy naziemny i podziemny, o różnej szerokości toru,
2.tramwajowy tabor szynowy;
3.pojazdy mechaniczne: samochody, autobusy, mikrobusy, trolejbusy, motocykle, ciągniki i naczepy;
2.grupa 8 – narzędzia, przyrządy, ruchomości i wyposażenie:
1.aparaty;
2.przyrządy kontrolno-pomiarowe;
3.wyposażenie i sprzęt specjalistyczny (np. laboratoryjny, medyczny);
3.grupa 9 – inwentarz żywy:
zwierzęta hodowlana, gospodarskie, cyrkowe i w ogrodach zoologicznych oraz pozostałe żywe;
klasyfikowane zarówno pojedyncze sztuki jak i całe stada produkcyjne;


3.Wartości niematerialne i prawne

Wg UOR zaliczane do aktywów trwałych prawa majątkowe nadające się do gospodarczego wykorzystania o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki albo zostały oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej, umowy najmu, dzierżawy.



Wykład 03.11.2004r.
Do wartości niematerialnych i prawnych zaliczamy:
autorskie prawa majątkowe, prawo pokrewne, koncesje, licencje, prawa autorskie;
prawa do wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zdobniczych;
know-how;
wartość firmy;
koszty zakończonych prac rozwojowych;

Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 14 UOR do wartości niematerialnych i prawnych jednostki zalicza się też wartości przyjęte przez nią do odpłatnego używania lub do pobierania pożytków na czas oznaczony na podstawie umowy, zakwalifikowanej do leasingu finansowego.

Wartość firmy – jest to różnica pomiędzy ceną nabycia jednostki lub jej zorganizowanej części a niższą od niej wartością godziwą przyjętych aktywów pomniejszoną o zobowiązania. Wartość firmy prezentuje się w bilansie wg wartości netto (po zmniejszeniu brutto o odpisy amortyzacyjne).

Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać w okresie nie dłuższym niż 5 lat. W uzasadnionych przypadkach kierownik może postanowić o wydłużeniu tego okresu nawet do 20 lat.
Nie zalicza się do wartości niematerialnych i prawnych tych praw majątkowych, które nie są używane w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych. Traktuje się je jako inwestycje.
W bilansie wartości niematerialne i prawne grupuje się następująco:
koszty zakończonych prac rozwojowych – (art. 33 ust. 2 UOR) – produkt lub technologia wytwarzania są ściśle ustalone, a dotyczące ich koszty prac rozwojowych wiarygodnie określone; techniczna przydatność produktu lub technologii została stwierdzona oraz odpowiednio udokumentowana i na tej podstawie firma podjęła decyzję o wytwarzaniu tych produktów lub stosowaniu technologii; koszty te winny być pokryte, wg przewidywań przychodami ze sprzedaży tych produktów lub zastosowań technologii.
Wszystkie wymienione kryteria muszą wystąpić jednocześnie, gdyż w przeciwnym przypadku zalicza się je do pozostałych kosztów operacyjnych.
Ponadto należy odróżnić prace badawcze - nowatorskie poszukiwania rozwiązań mających na celu zdobycie wiedzy, pamiętając o tym, że prace rozwojowe – to praktyczne wdrożenie efektów prowadzonych prac budowlanych.
Wyceniając do bilansu należy pamiętać o rzeczywiście poniesionych kosztach związanych z wykonaniem nowych albo ulepszonych produktów lub technologii, jednocześnie należy je skorygować o odpisy amortyzacyjne i odpisy z tytułu utraty trwałej wartości. UOR – amortyzacja – 5 lat; prawo podatkowe – 3 lata.

4.Środki trwałe w przepisach podatkowych

Określenie środków trwałych i ich amortyzacji dla celów podatkowych regulują 2 akty prawne: ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych i ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zdefiniowanie środków trwałych dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych polega w zasadzie na określeniu przez ustawodawcę środków trwałych podlegających amortyzacji podatkowej i środków trwałych niepodlegających amortyzacji podatkowej.
Ustawa ta dokonuje zatem podziału składników majątku na te które są:
uznawane za środki trwałe z punktu widzenia możliwości ich amortyzowania dla celów tego podatku i uznawania ich odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodu oraz
te składniki, których amortyzacja nie jest uznawana za koszt uzyskania przychodu (co nie oznacza, że nie podlegają one amortyzacji zgodnie z UOR)












UOR
Ustawa podatkowa
1. Odmienny zakres rzeczowy
1. Zalicza się do środków trwałych m.in.:
prawo użytkowania wieczystego w Polsce;
spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego;
1. Wymienione środki trwałe zaliczone są do wartości niematerialnych i prawnych;

2. Zalicza się do środków trwałych inwentarz żywy przeznaczony na czas dłuższy niż rok do wykorzystania na własne potrzeby (nie do uboju).
2. Zaliczane są do materiałów.
3. Tabor morski w budowie zaliczany jest do środków trwałych w budowie (gdyż nie spełnia warunków kompletności i zdatności do użytku).
3. Traktuje się na równi ze środkami trwałymi (mimo niespełnionych wszystkich warunków).
2. Prawo własności
Nie jest wymagane – wymagane jest jedynie, aby jednostka miała prawo do kontrolowania swoich zasobów majątkowych.
Jest podkreślane w przepisach jako wymóg.
3. Kwalifikacja nieruchomości
Wyróżnia się nieruchomości jako:
a)środki trwałe tj. wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością;
b)inwestycje długoterminowe, tj. nabyte w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu ich wartości.
Obiekty te nadal są traktowane jako środki trwałe.
4. Kwalifikacja leasingu
Warunki ustawy ukierunkowane są w taki sposób, że w przeważającej umowy spełniać będą wymagania stawiane leasingowi finansowemu i spowoduje to ujawnienie przyjętych obiektów w majątku korzystającego (leasingobiorcy).
Preferują leasing operacyjny, środki trwałe ujmowane są w majątku finansującego (leasingodawcy).
5. Warunek: Przekroczenie rocznego okresu użytkowania
Obowiązuje wszystkie obiekty środków trwałych.
Rezygnacja z tego warunku w odniesieniu do:
inwestycji w obcych obiektach;
budynków i budowli wybudowanych na cudzym gruncie;
środków trwałych przyjętych w leasingu;
6. Konsekwencje nie zaliczenia obiektów do środków trwałych
Warunki i wartość jednostkowa obiektów zaliczanych do środków trwałych określane są indywidualnie w zakładowych planach kont. Ewentualne przekwalifikowanie jest oczywiście możliwe: umorzenie naliczane jest za okres roku a kwota przewyższająca (różnica) wartości brutto i umorzenie stanowi pozostałe przychody operacyjne.
Wartość jednostkowa określona – powyżej 35 tys. zł; określony został również sposób postępowania w zakresie środków trwałych początkowo nie zaliczonych do środków trwałych


5.Środki trwałe w budowie

Przez środki trwałe w budowie rozumie się ogół poniesionych kosztów pozostających w bezpośrednim związku z zakończoną jeszcze budową, montażem lub przekazaniem do używania nowego lub ulepszeniem już istniejącego środka trwałego. Do kosztów budowy zalicza się przede wszystkim koszty nabycia gruntów, maszyn, urządzeń technicznych, środków transportu oraz koszty budowy i montażu, koszt ulepszenia, dokumentacji projektowej i nadzoru inwestorskiego itp.
Koszt wytworzenia środków trwałych w budowie oprócz w/w kosztów obejmuje także nie podlegający odliczeniu VAT oraz podatek akcyzowy. Ponadto obejmuje on koszty finansowe w okresie trwania budowy, czyli koszt obsługi zobowiązań zaciągniętych w celu finansowania budowy i związane z nimi ujemne różnice kursowe. Koszty finansowe pomniejszone są o przychody finansowe (np. wolne środki z zaciągniętego kredytu ulokowanego w formie lokat) i dodatnie różnice kursowe.
Rozliczenie kosztów budowy następuje pod datą przyjęcia do środków trwałych.
Ulepszenie – polega na przebudowie, rozbudowie, modernizacji lub rekonstrukcji. Wartość użytkowa środka trwałego po zakończeniu ulepszenia majątku przewyższa posiadaną przy przyjęciu do używania. Wartość zwiększa wartość majątku (aktywa trwałe).
Remonty i konserwacje – koszty ponosi się w celu przywrócenia lub utrzymania wartości użytkowej. Nakłady tego typu ujmuje się zazwyczaj jak koszty bieżące, a przy znaczących kwotach można je rozliczyć w czasie.



1.Inwestycje

Ustawa do 2000r. termin „inwestycje rozpoczęte” – jako ogół kosztów pozostających w bezpośrednim związku z nie zakończoną jeszcze budową, montażem lub przekazaniem do używania nowego lub ulepszeniem już istniejącego środka trwałego (dotychczasowa UOR art. 3 ust. 1 pkt 12).
Aktualnie w art. 3 ust. 1 pkt 17 UOR podaje, że inwestycje to aktywa nabyte w celu osiągnięcia korzyści ekonomicznych wynikających z przyrostu wartości tych aktywów, uzyskania z nich przychodów w formie odsetek, dywidend (udziałów w zyskach) lub innych pożytków, w tym również z transakcji handlowej, a w szczególności aktywa finansowe oraz te nieruchomości i wartości niematerialne i prawne, które nie są użytkowane przez jednostkę, lecz zostały nabyte w celu osiągnięcia tych korzyści. W przypadku zakładów ubezpieczeń przez inwestycje rozumie się lokaty.


1.Należności długoterminowe

Należą do nich te należności, których termin realizacji jest dłuższy niż 12 miesięcy licząc od dnia bilansowego, oprócz należności z tytułu dostaw i usług, które niezależnie od terminu rozliczenia zaliczane są do należności krótkoterminowych.

2.Długoterminowe rozliczenia międzyokresowe

To pozostałe na moment bilansowy nie rozliczone nakłady przyszłych okresów. Będą one rozliczane w okresie dłuższym niż 12 miesięcy licząc od dnia bilansowego. Tytuły długoterminowych rozliczeń mogą być różne, natomiast w bilansie wyróżniono 2 grupy:
2.aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego;
3.inne rozliczenia międzyokresowe;

3.Leasing środków trwałych

Słowo „leasing” pochodzi z języka angielskiego i znaczy wynajmowanie, dzierżawienie. Leasing oznacza po prostu oddanie do użytkowania lub wydzierżawienia komuś jakiejś rzeczy za ustaloną w umowie opłatę. Można powiedzieć, że leasing z pewnego punktu widzenia jest specyficzną mieszaną formą najmu, dzierżawy, wypożyczania i sprzedaży ratalnej. Jest to również rodzaju kredyt rzeczowy.
Kwestią zasadniczą związaną z leasingiem środków trwałych jest określenie, która ze stron wykazuje leasingowany środek trwały w swoim majątku, a więc również w bilansie. Z faktem wykazywania środka trwałego w księgach rachunkowych i w sprawozdaniu jednostki wiąże się także dokonywanie przez tę jednostkę amortyzacji środka. Tylko jedna ze stron – finansujący (leasingodawca), czy korzystający (leasingobiorca) wykazuje dany środek trwały w aktywach. Unormowanie leasingu w nowelizacji UOR zostało ograniczone do podania warunków, które określają stronę leasingu wykazującą podmiot leasingu w swoich aktywach.
Korzystający wykazuje przedmiot w swoim majątku jeżeli spełniony jest chociaż 1 z 7 warunków (art.3 ust.4 UOR):
przenosi własność jej przedmiotu na korzystającego po zakończeniu okresu, na który została zawarta,
zawiera prawo do nabycia jej przedmiotu przez korzystającego po zakończeniu okresu, na który została zawarta po cenie niższej niż cena rynkowa z dnia nabycia,
okres, na jaki została zawarta umowa, odpowiada w przeważającej części przewidywanemu okresowi ekonomicznej użyteczności środka trwałego lub prawa majątkowego, przy czym nie może on być krótszy niż ¾ tego okresu. Prawo własności może być po tym okresie przeniesione na korzystającego,
suma opłat pomniejszonych o dyskonto ustalona w dniu zawarcia umowy i przypadająca do zapłaty w okresie jej obowiązywania przekracza 90% wartości rynkowej przedmiotu umowy, którą korzystający zobowiązuje się zapłacić za przeniesienie na niego własności tego przedmiotu. Do sumy opłat nie zalicza się płatności na rzecz korzystającego za świadczenia dodatkowe podatków oraz składek na ubezpieczenie tego przedmiotu, jeżeli korzystający pokrywa je niezależnie od opłat za używanie,
zawiera przyrzeczenie finansującego do zawarcia z korzystającym kolejnej umowy o oddanie w odpłatne użytkowanie tego samego przedmiotu lub przedłużenie umowy dotychczasowej na warunkach korzystniejszych od przewidzianych w dotychczasowej umowie,
przewiduje możliwość jej wypowiedzenia z zastrzeżeniem, że wszelkie pozostałe z tego tytułu koszty i straty poniesione przez finansującego pokrywa korzystający,
przedmiot umowy został dostosowany w indywidualnych potrzeb korzystającego. Może on być używany wyłącznie przez korzystającego bez wprowadzenia w nim istotnych zmian;

Standard rozróżnia dwa rodzaje umów:
4.leasing finansowy,
5.leasing operacyjny.
Leasing finansowy – jest to umowa leasingowa, na mocy której następuje przeniesienie zasadniczo całego ryzyka I korzyści wynikających z tytułu posiadania aktywów. Polega on najczęściej na pełnej spłacie przedmiotu leasingu oraz na przeniesieniu tytułu własności na leasingobiorcę po zakończeniu okresu leasingu. Tytuł prawny może lecz nie musi być przekazany.
Ryzyko i korzyść są przenoszone przez leasingodawcę na leasingobiorcę. Na ryzyko składa się możliw ...

Ciąg dalszy w pliku do pobrania.

wkuwanko.pl